از هتک حرمت خانواده سرداران شهید تا ادعای دفاع از آرمان‌های جنگ؛ سودایی دیگر دارند

روزنامه شرق توقیف شد، مدیرمسول آن بازداشت شد و هادی حیدری، کاریکاتوریست آن احضار شد. اخبار کوتاهی‌ که خبر از سناریویی دیگر  میدهد؛ برنامه‌ای تکراری برای به خاک نشاندن فرهنگ کشور و بستن همین اندک فضاهای مستقل خبری و فکری باقیمانده که با دستاویز قرار دادن کوچکترین اتفاق مربوط، یا نامربوطی اجرا میشود. روزی بنام امام و روزی دیگر بنام ارزش‌های انقلاب و امروز بنام آرمان‌های جنگ. از طرف چه کسانی‌؟  کسانی‌ که از کلّ فرهنگ شهید و شهادت، تنها میراث خواری آن را فرا گرفته اند و منصب نشینی آن، کسانی‌ که ابایی ندارند اگر امروز به همسر شهید باکری پیرایهای را ببندند و فردا خانواده ایشان را به همراه خانواده شهید همت، در روشنایی روز و در خیابان مورد ضرب و شتم قرار دهند ، کسانی‌ که سالهاست که عزیزترین رزمنده‌های پشت جنگ و جلوی جنگ را در حصر و حبس کرده اند و برای به زانو درآوردن شان، از هیچ بی‌ اخلاقی‌ دریغ نکرده اند. 

اینها سودای دیگر دارند؛ نه دغدغه جنگ دارند و نه غم و غصه آرمان‌های هشت سال دفاع مقدس که اگر خط و ربط‌شان را بگیری، نسب هیچکدام‌شان به جبهه‌ و خاک پاک و مقدس شلمچه و دهلویه و هور العظیم نخواهد رسید، اینها فرزندان عافیت اند، دلبستگان منصب، سودازدگان قدرت. برای اینها جبهه و شهادت ابزار است، چیزی به مانند نردبان که امروز‌شان را به فردایشان وصل کند و رزق‌شان را تامین کند و به اهداف سیاسی‌شان برساند. 

امروز نخست وزیر جنگ در حصر است، موسس بنیاد شهید و مسول آن تا آخرین روزهای جنگ هم همینطور. فرمانده کلّ جنگ و معاونت تبلیغات جنگ هم فتنه گر نامیده میشوند و به چوب انزوا رانده میشوند. خانواده شهدا و رزمندگان هم اگر با آنها نباشند (که معمولا نیستند) پس بر آنها هستند و تاوان‌شان محرومیت و محدودیت است. امروز جنگ و رزمنده‌های جنگ و آرمان‌های دفاع مقدس مظلومند. 

انتشار نفرت را محکوم و ناشران آن را محدود کنیم تا "آزادی بیان" ارجمند بماند

یکی‌ از ستون‌های جامعه مدرن "آزادی بیان" است، ستون دیگر‌اش هم لزوم احترام به عقاید دیگر است، آزادی بیانی‌ که منجر به انتشار نفرت شود سرطان جامعه است. نمتون بنام آزادی، تبر برداشت و تیشه به ریشه آزادی زد. نمی‌توان به نام "آزادی بیان" و عنوان "بسط آزادی‌های اجتماعی"، آتش به خرمنی انداخت که یگانه سرنوشت اش، سوزاندن جامعه است و از بین بردن آرامشی که پیش نیاز و بستر رشد و تعالی بشر است. نتیجه به جنگ عقاید دیگران رفتن صرفا "نفرت" است. سؤ استفاده کنندگان از "آزادی بیان" دشمنان آنند و نتیجه کار شان، بزرگترین ابزار تندرو‌های سمت مخالف برای تئوریزه کردن لزوم تحدید آزادی‌های مختلف عمومی. دوام جامعه آزاد و دوام "آزادی بیان" در گرو منع و انزوا این دشمنان "آزادی" است، باید محدود شوند، نه بوسیلهٔ حکومت‌ها که ملت ها.